مهربانی و نیکوکاری از مهمترین فضایل انسانی است که حضرت علی (ع) در نهجالبلاغه بارها بر آن تأکید کردهاند. حکمت ۲۵۷ ایشان نشان میدهد که شادی واقعی انسان در خلق خوشحالی برای دیگران، حتی بهصورت پنهانی و بدون منت، نهفته است؛ عملی که نه تنها زندگی نیازمندان را میسازد، بلکه نعمتی پنهان و الهی برای خود نیکوکار به ارمغان میآورد.