اسوه وحدت و اخلاق + فیلم

به گزارش ایکنا از آذربایجان‌شرقی، نام رسول مهربانی‌ها، حضرت محمد(ص) برای جهان، تنها نام انسانی نیست که بیش از ۱۴ قرن پیش در حجاز ظهور کرد؛ نامی است که با طلوع وحی، از جغرافیای خشک و سنگلاخ مکه فراتر رفت و در حافظه تاریخ، معنایی تازه از انسان، ایمان، اخلاق و مسئولیت آفرید. حضرت رسول(ص) در روزگاری برخاست که قبیله، خون، قدرت و ثروت معیار بسیاری از مناسبات اجتماعی بود و انسان، گاه پیش از آنکه به حقیقت وجود خویش بیندیشد، در حصار تبار و جایگاه اجتماعی خود تعریف می‌شد. در چنین جهانی، پیام حضرت محمد(ص) از «توحید» آغاز شد؛ اما در توحید متوقف نماند و به کرامت انسان، عدالت، مسئولیت اجتماعی، رحمت، بخشش و ساختن جامعه‌ای اخلاق‌مدار امتداد یافت.

سیره پیامبر اسلام(ص) از همان روزهای نخست، تنها موضوعی برای روایت تاریخی نبوده است. قرن‌هاست که مسلمانان از آن برای فهم ایمان و اخلاق خویش بهره گرفته‌اند و در سوی دیگر، پژوهشگران و دین‌پژوهان غیرمسلمان نیز کوشیده‌اند شخصیت و میراث او را از منظرهای گوناگون تاریخی، الهیاتی، اجتماعی و تمدنی بررسی کنند. با این حال، تصویر پیامبر اسلام در جهان غرب همواره یکسان نبوده است.

سال دقیق ولادت حضرت محمد(ص) مشخص نیست، ابن هشام و برخی دیگر، ولادت او را در عام الفیل نوشته‌اند، اما مشخص نیست که عام‌الفیل به‌طور دقیق چه سالی بوده است؛ از آنجا که تاریخ‌نویسان، درگذشت پیامبر اسلام(ص) را در سال ۶۳۲ م نوشته‌اند و او هنگام وفات ۶۳ ساله بوده، می‌توان تولد پیامبر را بین ۵۶۹ تا ۵۷۰ م حدس زد. در مورد ماه تولد ایشان اکثر محدثان و تاریخ‌نویسان معتقدند که تولد پیامبر(ص) در ماه ربیع‌الاول بوده، ولى در روز تولد ایشان اختلاف دارند. میان محدثان شیعه معروف است که آن حضرت، در هفدهم ماه ربیع‌الاول روز جمعه، پس از طلوع فجر چشم به دنیا گشود و در این سال حادثه اصحاب فیل اتفاق افتاد، و میان اهل تسنن نیز این مشهور است که ولادت آن حضرت، در روز دوشنبه، دوازدهم همان ماه اتفاق افتاده است؛ که این فاصله هفت روزه در در ایران به‌عنوان هفته وحدت نام‌گذاری شده است.

پیامبر اسلام(ص) در شهر مکه متولد شد و برخی منابع محل تولد را شعب ابیطالب در خانه محمد بن یوسف دانسته‌اند. بنابر رسمی که در مکه رایج بود، محمد(ص) را به زنی به نام حلیمه سپردند تا در فضای ساده و پاک بادیه پرورش یابد، که البته برخی معتقداند که این کار برای حفظ جان ایشان از ترور یهودیان بوده است.

قرآن کریم بر یتیم بودن پیامبر اسلام(ص) تصریح دارد و منابع تاریخی نیز در این‌باره فراوان است. پدر پیامبر‌(ص)‌، عبدالله فرزند عبدالمطلب و مادرش آمنه دختر وهب و هر دو از قبیله بزرگ قریش بودند؛ قبیله‌ای که بزرگان آن از نفوذ فراوانی در مکه برخوردار بودند و بیشتر به بازرگانی اشتغال داشتند. عبدالله، چند ماه پس از ازدواج با آمنه، سفری تجاری به شام رفت و هنگام بازگشت، در یثرب درگذشت. برخی سیره‌نویسان، درگذشت عبدالله را چند ماه پس از ولادت محمد(ص) نوشته‌اند. بنابر رسمی که در مکه رایج بود، محمد(ص) را به زنی به نام حلیمه سپردند تا در فضای ساده و پاک بادیه پرورش یابد. وقتی محمد شش سال و سه ماه (و به قولی چهار سال) داشت، مادرش او را برای دیدار با اقوام و خویشان، به یثرب برد و در بازگشت به مکه، آمنه در ابواء درگذشت و همان‌جا دفن شد. آمنه در وقت درگذشت، ۳۰ ساله بود. محمد(ص) از این پس در کنف حمایت جدش عبدالمطلب قرار گرفت، اما او نیز در هشت سالگی وی درگذشت و سرپرستی محمد(ص) بر عهده عمویش ابوطالب گذارده شد.