برگی از زندگینامه شهید «یعقوب اسماعیلزاده»
شهید «یعقوب اسماعیلزاده» ماهها بدون اینکه خانواده و آشنایان مطلع باشند، روزها درس میخواند و شبها در کارگاه برای رزمندگان اسلام مهمات تولید میکرد و در نهایت در ۲۷ دی سال ۶۵ همراه دیگر دانشجویان دانشکده فنی دانشگاه تبریز، شهید شد.
به گزارش ایکنا از آذربایجانشرقی، در آستانه سالروز گرامیداشت یاد و خاطره شهدای ۲۷ دی دانشگاه تبریز، چکیدهای از زندگینامه و وصیتنامه دانشجویان شهید دانشگاه تبریز منتشر میشود.
شهید «یعقوب اسماعیلزاده» به سال ۱۳۴۴ ه.ش همزمان با عید سعید غدیر خم در تبریز دیده به جهان گشود. دوران تحصیل را با موفقیت در زادگاه خود به پایان رساند. انقلاب اسلامی مردم ایران در دوران جوانی او شروع شد؛ با اینکه نوجوانی ۱۴ ساله بود در اغلب راهپیماییها و تظاهرات مردمی شرکت میکرد.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، سعی کرد با خوب درس خواندن به وظیفه دینی و ملی خود عمل کند. با توجه به علاقهای که به صنعت و مکانیک داشت بعد از اتمام دوره راهنمایی در دبیرستان صنعتی وحدت ثبتنام کرد. در دوران دبیرستان به موفقیتهایی دست یافت و ابزاری ساخت که مورد تحسین دبیرانش قرار گرفت.
او، در آزمون سراسری سال ۱۳۶۳ دانشگاهها شرکت کرده و از رشته «ابزار سازی» دانشگاه تبریز پذیرفته شد. تحصیل و علاقه به مطالعه او را از فعالیتهای اجتماعی دور نکرده بود؛ هم در دبیرستان و هم در دانشگاه با نهادهای انقلابی از جمله بسیج همکاری میکرد. در سال ۱۳۶۵ که سپاه پاسداران با همکاری جهاددانشگاهی و دانشکده فنی، در وقت خالی کارگاه برای تقویت جبههها اقدام به ساخت ادوات جنگی کرد، وی جزء دانشجویانی بود که به این ندا لبیک گفت.
شهید اسماعیلزاده ماهها بدون اینکه خانواده و آشنایان مطلع باشند، روزها درس میخواند و شبها در کارگاه برای رزمندگان اسلام مهمات تولید میکرد و در نهایت در ۲۷ دی سال ۶۵ همراه دیگر دانشجویان دانشکده فنی دانشگاه تبریز، شهید شد.
شهید اسماعیلزاده از کودکی با تربیت دینی بزرگ شده بود. از خردسالی همراه پدر و مادرش نماز میخواند. خود را نسبت به انقلاب اسلامی و شهدا مدیون میدانست. همیشه آرزوی شهادت داشت. مجروحان جنگی را شهدای زنده میدانست و اغلب به عیادت آنها میرفت. از نظر اخلاقی اسوه و الگویی برای آشنایان و دوستانش بود.
یادآور میشود، ۲۷ دی سالگرد شهادت ۲۲ تن از دانشجویان دانشگاه تبریز بر اثر یورش وحشیانه رژیم بعثی به دانشکده فنی دانشگاه تبریز است. دانشجویانی که از درس و امتحان و موقعیت اجتماعی خود زده بودند تا بتوانند حداقل کاری را که از دستشان بر میآمد انجام دهند و با استفاده از تخصصهای فنی و علمی خود نیاز جبهه را به نوبه خود برطرف کنند. پاکبازانی که همچون شمع سوختند تا بتوانند دین خود را به میهن اسلامی خود ادا کنند و به درجه رفیع شهادت نائل آمدند. شهیدانی که برای همیشه تاریخ نامشان بر تارک تاریخ دانشگاه خواهد درخشید. مدیریت کارگاه فنی دانشگاه تبریز در آن دوران برعهده جهاددانشگاهی آذربایجانشرقی بود.
انتهای پیام
